Wprowadzenie
Spędziliśmy już trzy tygodnie zajmując się tematem "pokoju" w służbie kościelnej:
- Pokój z Bogiem
- Pokój z sąsiadem
- Pokój z samym sobą
W jakiś sposób te trzy tematy są ze sobą powiązane. Jeśli jesteś świadomy tego, że Bóg przebaczył ci twoje grzechy, jeśli naprawdę to zrozumiałeś i zinternalizowałeś, to jesteś również o wiele bardziej łaskawy dla swojego bliźniego i jesteś o wiele bardziej skłonny do przebaczania, a to promuje pokój z bliźnim.
A jeśli masz świadomość, że jesteś tylko istotą ludzką, która od czasu do czasu popełnia błędy, nawet głupie błędy, i wiesz, że nadal jesteś kochany, to jesteś o wiele bardziej spokojny o siebie i możesz lepiej radzić sobie z własnymi niedociągnięciami.
I naturalnie jesteś znacznie bardziej wyrozumiały dla niedociągnięć bliźniego.
Być może te trzy punkty można nawet postrzegać jako wzajemnie się uzupełniające:
- Pokój z Bogiem jako warunek wstępny pokoju z samym sobą.
- Pokój z samym sobą jako warunek wstępny pokoju z bliźnimi
- Pokój z bliźnimi, jako warunek wstępny wspólnoty, społeczeństwa, w którym warto żyć, pokoju politycznego i wielu innych.
Dzisiejszy temat brzmi: zachowanie, które prowadzi do pokoju.
Myślę, że zazwyczaj myślimy o czymś przeciwnym. Zachowanie, które prowadzi do niezgody.
Miałem kiedyś kolegę z pracy, który w rekordowym czasie stał się wszędzie niepopularny, co również wywołało niepokój. Nie wiem nawet, czy zrobił to celowo, ale skargi się piętrzyły.
Zawsze przypominał mi małego Rzymianina z książki "Spór o Asterixa". Miałem łacinę w szkole i dlatego musiałem czytać Asterixa, aby wesprzeć moją szkolną edukację.
Ten mały Rzymianin był agentem, którego zadaniem było sianie niezgody między Galami. Wystarczyła jego obecność, by ludzie zaczęli się kłócić. W tej książce Asterixa dymki były zawsze pokolorowane na zielono podczas takich kłótni, więc łatwo było śledzić rozwój sporu.
Porównanie z moim byłym kolegą z pracy nie do końca pasuje, bo on raczej nastawiał innych przeciwko sobie, ale w obu przypadkach jakoś samo poszło.
Zachowania prowadzące do niezgody można również znaleźć w Biblii od samego początku. Zaczyna się w ogrodzie Eden. Kobieta kusi mężczyznę do zjedzenia zakazanego owocu, mężczyzna obwinia kobietę i Boga, co prowadzi do życia, które niekoniecznie charakteryzuje się pokojem.
W Księdze Rodzaju 1:16b; NT Bóg mówi do kobiety:
Hebrajskie słowo oznaczające "pragnienie" oznacza tutaj w rzeczywistości dążenie do posiadania kogoś. "Pragnienie" lub "tęsknota", jak jest nazywane w innych tłumaczeniach, jest nieco niejednoznaczne. Można to również rozumieć jako uwielbienie, ale chodzi o coś więcej. Kobieta chce posiąść mężczyznę dla siebie, a mężczyzna chce panować nad kobietą. Tutaj niezgoda jest już w zarodku związku.
Miłość w rzeczywistości oznacza pragnienie tego, co najlepsze dla drugiej osoby, ale to nie pasuje do posiadania czy dominacji.
Posiadanie i rządzenie brzmi bardziej jak bycie przeciwko sobie niż bycie ze sobą, jak niezgoda lub pokój zwycięstwa. Wygrywa najsilniejszy.
Ale jeśli ktoś kocha drugą osobę i naprawdę chce dla niej jak najlepiej, to również będzie dla siebie najlepszy, a wtedy do związku powróci żywy pokój.
I wierzę, że pokój w ogóle jest misją dla nas; te trzy poziomy pokoju - pokój z Bogiem, pokój z samym sobą i pokój z bliźnimi - są misją dla nas.
Chciałbym teraz przyjrzeć się dwóm poziomom, na których występują pokój i niezgoda, i posłużyć się kilkoma przykładami z Biblii.
Zacznijmy od
Kwestie faktyczne
Wciąż wydaje się to stosunkowo nieproblematyczne, ponieważ można obiektywnie zdecydować, co jest dobre, a co nie. Ale jak radzić sobie z różnymi opiniami i krytyką?
Czytałem z Księgi Wyjścia 18:13-27; NT, gdzie Mojżesza odwiedził jego teść Jetro. Poprzedni dzień spędzili razem. Mojżesz opowiedział im, czego doświadczyli z Bogiem, a Jetro był z tego zadowolony.
Uważam to podejście za bardzo pouczające. Jetro zadaje pytania, chce zrozumieć procedurę, zanim ją oceni i udzieli rady. Prosi o wyjaśnienie, co Mojżesz robi i dlaczego to robi.
A po wyjaśnieniu ośmielił się wydać osąd na temat tego podejścia. "Nie wykonujesz zbyt dobrej roboty".
Tutaj można reagować inaczej. Zawsze robiliśmy to w ten sposób, nie ma innego sposobu. Jesteś tu jeden dzień i myślisz, że możesz zrobić to lepiej?
Mojżesz naprawdę zużył się w swojej służbie przez tak długi czas, a potem pojawia się ktoś, kto mówi, że to złe?
Wiemy o Mojżeszu, że był bardzo pokornym, skromnym człowiekiem (Liczb 12:3). Wciąż słucha. A rada Jetro jest bardzo rozsądna. Mojżesz odczuwa ulgę, angażuje się więcej ludzi. Przywództwo nad ludem przekształca się z jednoosobowego pokazu w zadanie zespołowe. Codzienne życie staje się bardziej wydajne i lepsze.
Mojżesz musi zatem podjąć się innych zadań. Musi nauczyć się delegować zadania, musi nauczyć się ufać ludziom, rozwijać ich i być w stanie ich oceniać. Jak rozpoznać, czy ktoś jest zdolny i godny zaufania?
To, co uważam za bardzo niezwykłe w sugestii Jitro, to podrzędna klauzula "jeśli Bóg ci rozkaże". Jitro jest również świadomy, że nie jadł mądrości łyżkami. Choć sugestia jest dobra w jego oczach i myślę, że również w naszych, może się mylić i jest tego świadomy. Być może Bóg miał na myśli coś innego.
Wiesz, jak to jest. Ktoś ma świetny pomysł, a potem jest całkowicie urażony, gdy druga osoba nadal go nie realizuje.
Pokora jest zawsze wskazana, gdy chodzi o takie kwestie, jak wybór właściwych struktur, prawidłowe wykonanie zadania itp. Osoba z zewnątrz może mieć właściwe pomysły, ale niekoniecznie. Osoba z zewnątrz może, ale nie musi mieć odpowiednich pomysłów, aby iść naprzód.
Ta pokora, ta świadomość, że druga osoba może mieć lepszą perspektywę, zapewnia spokój w czasach być może koniecznych zmian. Druga osoba może mieć rację.
W kwestiach czysto merytorycznych, takich jak kwestie organizacyjne lub techniczne, różne opinie i pomysły oraz sposoby radzenia sobie z nimi to jedno.
Staje się to trudniejsze, gdy w grę wchodzą kwestie etyczne lub kwestie wiary. W takich przypadkach obiektywizm jest trudniejszy.
Istnieje przykład z Dziejów Apostolskich 10 i 11.
Aby wyjaśnić poniższy incydent, ważne jest, aby wiedzieć, że Żydzi nie mogli mieć społeczności z nie-Żydami w tym czasie ze względu na przepisy religijne, np. wspólne jedzenie było zabronione.
Pogląd ten wydaje się nam nieco dziwny, zwłaszcza że sami nie jesteśmy Żydami. Ale Żydzi rozumieli to w tamtym czasie i uważali to za słuszne.
Apostoł Piotr również początkowo tak to postrzegał, ale Bóg pokazał mu poprzez doświadczenie, że takie myślenie nie jest właściwe. Miał wizję, w której pokazano mu zwierzęta, których Żydom nie wolno było jeść, i w tej wizji Bóg nakazał mu jeść te zwierzęta. Zdarzyło się to trzy razy. A potem przybyli po niego posłańcy Korneliusza Rzymianina i Bóg nakazał Piotrowi pójść z tymi Rzymianami.
W domu tych Rzymian Piotr zrozumiał, o co w tym wszystkim chodzi (Dzieje Apostolskie 10:34-35; NT):
Ci Rzymianie otrzymują następnie Ducha Świętego i są chrzczeni.
Powoduje to niezgodę wśród żydowskich chrześcijan.
Dzieje Apostolskie 11, 1-3; NT
Krótko wyjaśniając: zwolennicy obrzezania to oczywiście inne słowo oznaczające Żydów (niektóre tłumaczenia mówią o tym wprost), a nieobrzezani to nie-Żydzi.
Jak Piotr zareagował na te oskarżenia?
W niektórych innych tłumaczeniach jest napisane "wtedy Piotr poinformował dokładnie o tym, co się stało".
Myślę, że to pierwsze sformułowanie jest świetne. To pozytywna debata. Fakty i argumenty są rozbijane i przedstawiane w taki sposób, aby druga osoba mogła je zrozumieć.
Poświęcasz czas na wyjaśnianie i przekonywanie innych.
Piotr mógł powiedzieć: Hej, podróżowałem z Jezusem, czego chcesz?
On tego nie robi. Podaje szczegółowy opis swojej wizji, spotkania z Rzymianami i tego, jak ci Rzymianie otrzymali Ducha Świętego.
Piotr przekonał ich faktami i swoją wiarygodnością. Teraz wszyscy byli spokojni o to, że nie-Żydzi również mogą poznać Jezusa.
Podobną sytuację znajdujemy w dalszej części Dziejów Apostolskich, w rozdziale 15:
Następnie odbywa się dyskusja i przedstawiane są różne punkty widzenia. Piotr opowiada o swoich doświadczeniach z Rzymianami wokół Korneliusza, a Paweł i Barnaba donoszą o niezliczonych nawróceniach nie-Żydów.
Ostatecznie kończy się to bardzo pragmatyczną decyzją.
Starszy kościoła James podsumowuje to:
Udało nam się uzgodnić rozwiązanie. I to było trudne pytanie. Z jednej strony te cztery punkty wynikały z faktu, że w każdym mieście byli Żydzi i chciano ich pozyskać. Z drugiej strony, te cztery punkty były również zalecane w Starym Testamencie dla nie-Żydów, którzy chcieli żyć wśród Żydów w Izraelu (Kpł 17,18); obrzezanie również nie było zalecane dla tych ludzi w tamtym czasie. Tak więc Żydzi, którzy jeszcze nie znali Jezusa, nie byli zbytnio zniechęceni. Było to zatem bardzo pragmatyczne rozwiązanie, które doprowadziło do pokoju.
Zachowanie / relacje
Po kwestiach merytorycznych przechodzimy do zachowania. Jest to nieco trudniejsze. W Biblii znajdujemy wielu proroków, którzy potępiali zachowanie swoich rodaków. Ludzie zazwyczaj nie lubią takich osób.
Prorocy ci byli prześladowani, wypędzani, a czasem nawet mordowani.
Jan Chrzciciel, który publicznie skrytykował władcę Heroda Antypasa za jego styl życia, również został uwięziony, a później zamordowany (Mt 14).
Ale nikt już tego nie robi. Kto winiłby Schrödera za jego pięć żon?
Ale zejdźmy na niższy poziom. Jak to jest, gdy ktoś inny krytykuje moje zachowanie?
Takie podejście znajdujemy w Ewangelii Mateusza 18:15-17; NT:
Myślę, że chodzi bardziej o oczywiste niewłaściwe zachowanie. Zwrot "skonfrontować go" już na to wskazuje.
Ale także w przypadku zachowania w szarej strefie lub jeśli uważasz, że szkodzi sobie tym zachowaniem, możesz przynajmniej częściowo zastosować V.15, rozmowę na osobności.
Jak udaje ci się krytykować drugą osobę, ale nadal zachować prawdziwy pokój ze sobą?
Tak jak Piotr, jak wspomniano wcześniej, usprawiedliwiał swoje zachowanie, konfrontując się z innymi kawałek po kawałku, możemy również spróbować uzasadnić to, co chwalimy i co krytykujemy. Aby to zrobić, musimy jednak zrozumieć, dlaczego druga osoba zachowuje się tak, a nie inaczej. Trzeba spróbować spojrzeć oczami drugiej osoby.
Ale oczywiście trzeba też być przygotowanym na krytykę.
Znajdujemy również niezliczone odniesienia do tego tematu w Księdze Przysłów, np. Przysłów 12:1; NT:
Według Biblii Elberfeldera "napomnienie" można również przetłumaczyć jako "upomnienie". Kiedy czytam coś takiego, czuję się dość głupio.
I oczywiście ton tworzy muzykę (Przysłów 15:1; NT):
lub Przysłów 15, 4; NL:
Jeśli chodzi o nasze zachowanie, nie możemy posunąć się dalej z czysto obiektywnym spojrzeniem; chodzi o współczucie, zrozumienie i relacje.
Jest to pięknie sformułowane w Liście do Galacjan 6, 1.2; Nowy Testament:
Ostatecznie "zrozumienie" oznacza zrozumienie drugiej osoby, zobaczenie jej oczami.
I zawsze trzeba mieć oko na historię z belką i drzazgą ;-)
Wtedy być może uda nam się również upomnieć siebie nawzajem w pokoju.
Fałszywy pokój
Dla pełnego obrazu chciałbym zauważyć, że może istnieć również fałszywy spokój. Nie mam na myśli konkretnej sytuacji, ale jest to w jakiś sposób jej częścią.
W Biblii jest historia, w której jeden prorok wywołuje kłopoty.
To jedna z moich ulubionych historii w Biblii:
Dwóch sprzymierzonych królów chciało wyruszyć na wojnę (1 Krl 22:10-23; NL):
Miło jest, gdy wszyscy są zgodni. Nie ma konfliktów, nie ma niezgody, wszyscy trzymają się razem. Ale ten prorok Micheasz był niestety psujem.
Można by pomyśleć, że to wariat, ale miał rację. Wszystko potoczyło się tak, jak przewidział Micah.
Uważam, że pojedynczy wichrzyciel zwykle nie ma racji bytu, przynajmniej z mojego doświadczenia, ale może się zdarzyć, a w tym przypadku wichrzyciel wzbudził niewłaściwy spokój.
Czy jesteś gotów zastanowić się nad własnym zachowaniem i myśleniem? Nawet jeśli jesteś częścią większości, pokora, taka jak ta Mojżesza, którą opisałem wcześniej, powinna być wzorem do naśladowania. Druga osoba może mieć rację.
To był tylko specjalny przypadek, który dodałem ze względu na kompletność.
Podsumowanie
Dojdę do końca:
- W ostatnich tygodniach pracowaliśmy nad pokojem i wierzę, że te tematy wzajemnie się uzupełniają:
- Pokój z Bogiem jako warunek wstępny pokoju z samym sobą.
- Pokój z samym sobą jako warunek wstępny pokoju z bliźnimi
- Pokój z bliźnimi, jako warunek wstępny wspólnoty, społeczeństwa, w którym warto żyć, pokoju politycznego i wielu innych.
- Niestety, niezgoda jest stałym towarzyszem (zaczęła się w pierwszym małżeństwie w historii ludzkości), więc musimy nauczyć się tworzyć pokój poprzez nasze zachowanie.
- Kiedy opinie są różne lub krytyka jest uzasadniona, pokora pomaga znaleźć najlepsze rozwiązanie w spokoju. Może druga osoba ma rację, warto się nad tym zastanowić. A sugestia Jitro o restrukturyzacji była naprawdę dobra.
- Następnie przyjrzeliśmy się dwóm sprawom dotyczącym kwestii wiary. Obiektywna dyskusja, poważne traktowanie innych i konstruktywna debata doprowadziły do pokoju.
- Następnie zastanawialiśmy się również nad tym, jak radzić sobie z krytyką, zarówno jako osoba krytykowana, jak i krytykująca. Ważna jest chęć uczenia się, przyjazny ton, a także zrozumienie dla drugiej osoby, próba spojrzenia jej oczami. I nie zapominajmy o drzazdze i belce.
- W rzadkich przypadkach pokój jest fałszywy, a wichrzyciel ma rację.